Loyaliteitsbonus

Anno 2008. Schaarste op de arbeidsmarkt. Iedereen die het woord “werk” kan schrijven kan het krijgen. Werknemers voelen zich in deze schaarste een hele pief en hebben een fors eisenpakket. Werkgevers – en daarmee ook de leidinggevenden – worden in gijzeling genomen door de betere werknemers.
Natuurlijk gaat het om geld. Maar de managers die maar klagen dat hun personeel salarisverhoging willen of anders weg gaan, die wijzen met 1 vinger naar hun mensen, maar met 4 vingers naar zich zelf. Uit onderzoek blijkt iedere keer weer dat werknemers blijven als ze het gevoel hebben dat er met ze mee wordt gedacht over hun carrière. Dat ze serieus genomen worden. Professionele groei kunnen doormaken. Dat ze mogen meedenken met en invloed kunnen uitoefenen op het beleid. Iedere manager mag op dit terrein dus goed in de spiegel kijken.   
Een nieuw fenomeen is de “loyaliteitsbonus”.  Als je nog een tijdje blijft dan krijg je daarvoor wat extra centen.  Wat een “bullshit” en een belediging voor de intrinsiek gemotiveerde werknemer bovendien.
Passie, loyaliteit, intern ondernemerschap en verantwoordelijkheid kunnen niet gekocht worden. Het is niet waar dat we structureel harder gaan werken, slimmer worden of meer gewenst gedrag gaan vertonen als we meer salaris krijgen. Als we proberen om geld te gebruiken voor gedragsverandering dan heeft dat een averechts effect. We houden allemaal van geld maar niemand wil gekocht worden.

Gewenst gedrag is niet te koop met salaris.

Marco Scheele
RedFoxBlue – Leiderschap Coach